Huisje Boompje Handicap

Een rouwproces in een fertiliteitstraject

Een paar weken geleden deelde ik iets over rouwen tijdens een fertiliteitstraject, in de afgelopen jaren heb ik wel meer geleerd om meer stil te staan bij het verlies. En dan bedoel ik het verlies dat iedere poging niet is gelukt, of het verlies dat je te maken heb gekregen met een miskraam. De jaren er voor ging ik gewoon blind door, door, door, nu probeer ik na een poging steeds meer stil te staan dat het weer niet gelukt is. En ieder doet dit op z’n eigen manier, want je hebt ook vrouwen die zo nu en dan een pauze nemen. Zelf vind ik het lastig om dan pauze te nemen, dit komt voornamelijk dat het traject zelf al heel ”lang” duurt en een pauze voelt dan als het mislopen van een kans. Een kans om te proberen om zwanger te worden.

Maar rouw ik dan wel genoeg, misschien in jullie ogen sta ik er dan niet goed bij stil wat het met me doet. Ja dat was een paar jaar geleden zeker, maar sowieso het laatste jaar sta ik meer stil bij het verlies. Het verlies dat het die maand weer niet is gelukt, je opnieuw met ”lege” handen staat. Voorgaande jaren zag ik het traject totaal niet als een rouwproces, ik stapte er over heen en wilde ook zo min mogelijk voelen. Nu zoek ik mijn rouwen in het schrijven van een blog, het meer loslaten wat het met me doet dat het weer niet is gelukt.

Het was ook altijd een enorm gevecht want van mezelf mocht ik niet rouwen, ik vond dat ik me zelf aanstelde. Want er zijn vrouwen die al zwanger zijn en al verder zijn en dan hun kind verliezen, of waarvan het kind na een paar jaar overlijd. Dus vond ik van mezelf dat ik niet hoefde te rouwen omdat het bij mij wel mee viel. Ik moest dit echt leren dat ik in deze situatie mezelf niet met andere moest gaan vergelijken, ook ik mag rouwen ook ik mag verdriet hebben om deze situatie.

Ik stelde op mijn instagram de vraag hoe andere vrouwen om gaan met deze rouw, de rouw van het verlies tijdens een miskraam of als een behandeling weer niet is gelukt.. Er kwam verschillende reacties uit: dat het de eerste miskraam heftiger voelde dan die 2e of die daarna er waren. Of rouwen doe je altijd, gewoon de emoties toe laten(huilen, boos worden) het helpt me om daarna weer verder te gaan dus schouders eronder.. Hele mooie en kwetsbare reacties..

Maar uiteindelijk had ik een manier gevonden om te rouwen, het idd gewoon toe laten. Die dag dat ik ongesteld word(wat je natuurlijk niet wil) in bed blijven en films kijken en mezelf even zielig voelen. Veel lekkere dingen eten, het gekke is dat je dan zelf wel een moment geeft om alleen maar met jezelf bezig te zijn. Terwijl op het ”normale” dagen niet zo is, dus dit ben ik helemaal om gaan gooien. Ik ben meer momenten gaan creëren om met mezelf bezig te zijn. Zo gaf ik mezelf de fertiliteitsmassage, creëer ik een moment van rust moment voor mezelf door stille tijd en fertiliteitsyoga.

Maar m’n laatste miskraam gaf ik mezelf niet de tijd, de dag na de miskraam ben ik gaan werken(ik had geen zin in gezeik, dus dacht ik ga maar) en ik dacht ik doe het gesprek wel die gepland staat. Maar het was niet slim want onderweg werd alles heel heftig, maar ging ik toch door. Ik onderdrukte mijn pijn en verdriet, want het liefst wilde ik gewoon heel hard huilen. En gelijk werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt, want toen ik naar huis reed(wat eigenlijk heel onverstandig was) storten ik thuis helemaal in. Zelfs zo erg dat bijna de ambulance moest komen, gelukkig was mijn vriendin(die vlak bij ons woont) thuis. Want anders was het heel anders geweest. Dus dit was een goede les voor mij dat ik mezelf echt de tijd moet geven om te rouwen…

Nu je deze blog hebt gelezen, geef jij jezelf de tijd om te rouwen om welke situatie dan ook? Want er zijn veel onderwerpen in het leven waar rouwen in past of naja bij hoort….

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *