Huisje Boompje Handicap

Happily ever after….

Wauw vandaaag zijn we gewoon 9 jaar getrouwd, nog 1 jaar en dan tikken we de 10 aan. 10 jaar al samen met elkaar…

Het waren liefdevolle en bewogen jaren en we zitten er nog midden in. Onze reis naar onze relatie was geen standaard verhaal, we hebben elkaar namelijk eerst vanachter een scherm leren kennen. Zaten niet bij elkaar op school woonde niet bij elkaar in dezelfde woonplaats.. Het was een bijzondere ontmoeting maar ook een ontmoeting waar je dit hem is. De persoon waarmee je hopelijk oud gaat worden… Ik hoor jullie al denken wauw wat dacht jij er al vroeg aan, ik was er op zich al vroeg mee bezig. Ergens vond ik het anders zonde van m’n tijd om een relatie in te gaan waarvan ik al vrij wel snel het gevoel zou hebben dat ik hier niet voor altijd mee verder zou gaan. Ik werkte al een aantal jaren ik woonde niet meer thuis..

Bij onze eerste date moest ik wel even aan de situatie wennen ik weet niet zo goed wat het was, het was niet echt m’n eerste date. Ik weet nog wel toen we onze eerste date hadden gehad, had ik die dag erna een vergadering op mijn werk(ik werkte toen nog in de kinderopvang). Arjan was me steeds aan het contacten, berichtjes sturen bellen. Ik zei tegen mijn collega dat ik hier wel aan moest wennen, iemand die steeds wilde weten wat ik aan het doen was. In het begin vond ik dat helemaal niks, kijk ik was blij dat er iemand leuks in mijn leven was. Maar ik was al heel lang gewend aan alleen mezelf, er was niemand die bij iedere stap mij een appje stuurde.

In november kregen wij ”verkering” hahaha, volgens mij was het op 11 november. Ik was toen bij hem en hij ging die avond Sintmaarten lopen met zijn nichtjes(wat natuurlijk nu ook mijn nichtjes zijn). Voordat wij gingen trouwen hebben we eerst nog een poos samen gewoond. Hij woonde in Wormer, een te klein dorpje. Ik vond het voor even prima maar ik wist niet zo goed of ik hier voor altijd wilde wonen. Ik moest in het begin ook wennen aan de stilte, ik kwam namelijk uit Utrecht en ik woonde midden in de stad.

Haha over mijn huwelijksaanzoek kan men ook een artikel schrijven , namelijk wist ik het dat hij mij ging vragen. Mijn man was zo handig om mij een paar dagen voor m’n aanzoek te vertellen hoe hij het allemaal ging doen. Ik was dat weekend met vriendinnen van mijn dansgroep een weekendje weg, tijdens dat weekend vertelde ik ook sommige meiden hoe hij mij zou vragen. Nou het moment was daar een goede vriendin van mij zette mijn bij mijn ouderlijk huis af. Terwijl ik Arjan belde dat ik er was zag ik hem weg lopen, zijn antwoord was ”ja ik breng even je (pleeg)zusje naar de manage”. Ik dacht toen ‘WAT’ , ik stond daar in mijn rode fleece trui haar op een knot met make-up vlekken in mijn gezicht. Gelukkig bleef die vriendin wachten totdat hij kwam, maar je raad het misschien al hij kwam niet. Nee de scene die hij al een paar dagen geleden had verteld ging van start, want het verhaal begon met. ” Ja ik laat dan je (pleeg)zusje jou ophalen” en wie kwam daar om de hoek rijden met onze auto yep mijn (pleeg)zusje….

Dus ik zei zuchtend ‘ja daar gaan we”, waarop die vriendin heel hard moest lachen. Dus zo wist ik die dag dat ik een huwelijksaanzoek zou krijgen in rode fleece trui, ongekamde haren en panda ogen…

Ons huwelijk was magisch ik heb genoten van de dag jammer dat het maar één dag was. En nu 9 huwelijksjaren verder zijn we nog steeds getrouwd en gelukkig. Ik moet toegeven dat ons huwelijk voor ons beide anders is dan dat wij toen hadden gedacht. Ineens ben ik niet meer alleen ook vrouw van maar heb ik veel de zorg voor mijn man. Een paar jaar geleden werd alles mij ook te veel , het liep ook niet helemaal goed tussen ons. Door zijn ziekte is mijn man ook veel veranderd en hakt dat er iedere dag nog in, maar weet ik er nu gewoon beter mee om te gaan. Toen niet, toen moest ik even voor mezelf kiezen om alles goed op een rijtje te zetten. Is hij meer aan zichzelf gaan werken met hulp van andere. Wat veel mensen misschien ook niet beseffen of kunnen voorstellen is dat ik niet alleen de vrouwrol heb maar ook de zorgvrouw en sta ik niet altijd op de 1ste plek. Is soms lastig maar dit is niet anders en dit is ons pad hoe hard dit misschien ook klinkt. Een paar jaar geleden dacht ik dat ik mijn man zou verliezen toen hij met een dubbele longontsteking in het ziekenhuis lag.

Maar nu 9 jaar verder, beide verlies van een baan, hij werd afgekeurd, overlijden van dierbare om ons heen, strijd voor onze kinderwens, ziekenhuisopname met dubbele longontsteking op het ic, miskramen houden wij nog heel veel van elkaar. Een huwelijk is hard werk, het gaat niet allemaal van zelf. Goed blijven communiceren , momenten voor ons zelf kiezen, momenten kiezen om er samen uit te gaan zullen wij nog jaren bij elkaar zijn…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *