Huisje Boompje Handicap

Ik dacht dat ik het ergste had gehad…

Here we go agian…

Het is al best een hele hap als je weer een miskraam mee maakt, maar als je de situatie meemaakt wat ik vorige week meemaakte. Dan weet je pas echt dat het mis is, nu werd het helemaal bevestigd dat het geen goede afloop was.

Toen het dinsdagnacht mis ging dacht ik dat het weer gewoon een bloeding zou zijn en dat alles nog goed zou komen. Ik beleefde weer opnieuw mijn nachtmerrie, geloof me die eerste keer dat ik mijn voeten binnen zetten bij de echo kamer voor vroege zwangerschap had ik anders bedacht. Zo’n eerste ervaring wil je beleven als alles gaat zo als het ”normaal” zou moeten gaan.

Het was donderdag ik moest die dag naar mijn werk, gelukkig maar voor een paar uur. Want ik had behoorlijk last van mijn buik, maar kon er wel de dag mee doorkomen. Hoe het met m’n verdriet ging totaal niet goed, maar de vorige keer kwam het ook goed met me dus dat zal nu ook wel zo zijn. Onderweg naar m’n werk begon mijn buik nog meer te voelen, maar ik dacht gelijk oke alleen het gesprek en dan ga ik gelijk weer mijn bed in. Man man het deed meer pijn dan de vorige keer, het gesprek leek uren te duren. Ik probeerde de pijn weg te puffen en tijdens mijn auto rit naar huis werd het alleen maar erger.

Toen ik thuis kwam heb ik gelijk een pijnstiller ingenomen en had bedacht dat ik gelijk weer mijn bed in zou gaan. Maar daar dacht m’n lichaam anders over, ineens moest ik een loopje afleggen naar het toilet en kwam alles eruit. Vaak als je moet spugen lucht het op, is je buikpijn weg. Maar nee het maakte het alleen maar erger, meteen nam ik weer een pijnstiller in. De dagen ervoor durfde ik ergens geen pijnstiller in te nemen, met de hoop dat ons kindje er nog in zat… Gek hé dat ik dat dacht…

Maar ook deze pijnstiller kwam er uit en m’n pijn was niet weg te krijgen, ik wist niet hoe ik moest liggen of zitten. Normaal kreeg ik mijn pijn wel iets weg met liggen met opgetrokken benen, maar nu hielp dat trucje ook niet. Ondertussen had ik mijn schoonzus gesproken dat ik verhoging had en dat mijn buikpijn niet weg ging, dat ik steeds moest spugen. Ze appte me gelijk en zei dat ik het ziekenhuis moest bellen, maar eerst belde ik mijn vriendin die in onze straat woont. Man die pijn het bleef maar komen.. Met haar erbij belde ik het ziekenhuis en probeerde mijn verhaal uit te leggen. Ik kon niet eens tegen de receptioniste praten van het ziekenhuis, ik moest iedere keer mijn pijn weg puffen.

Toen ik eindelijk de dienstdoende gynaecoloog aan de telefoon had viel ineens het gesprek weg. Man wat een nachtmerrie , ik moest weer opnieuw bellen. Terwijl ik het nr opnieuw aan het bellen was , werd ik gelukkig terug gebeld door de gynaecoloog. Ook bij hem kon ik mijn verhaal niet uitleggen van de pijn, maar door de pijn heen kon ik hem wat dingen uitleggen. Hij vroeg me of het me lukte of we zelf naar het ziekenhuis konden komen of dat hij een ambulance moest sturen. Maar gelukkig kon mijn vriendin met me mee… Onderweg moest ik weer spugen terwijl ik dacht dat alles er nu wel uit moest zijn.

Toen ik in het ziekenhuis aankwam bij de eerste hulp was de vrouw aan de balie nog in gesprek met iemand ander, man man ik kon die vrouw wel over de toonbank trekken om uit te schreeuwen dat het zo’n pijn deed. Na haar gesprek moest ze ook eerst van alles van mij opzoeken, het leken wel uren te duren. Eindelijk mocht ik mee en toen ik daar op het bed lag kreeg ik weer een pijn aanval en de verpleegkundige was ondertussen bezig met mijn infuus. Toen ik eenmaal een infuus had en ik pijnstilling had helaas was het alleen paracetamol dus die hielp totaal NIET bij mijn pijn. Na 10 min kreeg ik eindelijk morfine en toen pas zakte de pijn een beetje weg. En ik kan je vertellen dat was pas om 19:30 ..

Toen de gynaecoloog binnen kwam vertelde hij mij dat hij even een echo wilde maken om te kijken wat er aan de hand kon zijn. Hij dacht dat er waarschijnlijk nog wat was achter gebleven, hij vertelde er ook gelijk bij dat hij kon kijken of hij het kon weg halen. Maar als het hem niet zou lukken kon ik of medicatie mee krijgen zodat het thuis zelf zou komen of een curettage.

Toen hij de echo maakte merkte hij dat hij er toch niet bij kon en ging hij even overleggen met een andere gynaecoloog. Ondertussen kon ik even nadenken wat ik wilde, ergens dacht ik als ik de medicatie krijg zodat het thuis zelf op gang komt kan het ook anders gaan. Zit ik zomenteen weer na het even thuis zitten in het ziekenhuis. Toen de gynaecoloog terug kwam vertelde hij mij dat het hun advies was dat ik voor curettage ging , maar dat ik hier zelf een keuze in moest maken. Ik vroeg hem eerst wel even over er bepaald risico aan zaten, maar hij vertelde dat er best veel curettage’s worden gedaan in Nederland dus dat ik me niet veel zorgen hoefde te maken. Ook omdat het weefsel al best wel los lag.

Dus koos ik toch maar voor die curettage, ik moet wel zeggen dat ik het heel eng vond. Want als ik deze behandeling kreeg was het nog meer de bevestiging dat het helemaal klaar was. De gynaecoloog vertelde me dat ik al binnen 45min geholpen kon worden, maar hij vertelde me wel dat er ook ineens een spoed kon komen. Maar hij dacht dat dit niet ging gebeuren omdat het heel rustig was. Ook vertelde hij mij dat ik na de behandeling naar huis mocht maar dat ik ook een nacht mocht blijven in het ziekenhuis want ze hadden gewoon een bed voor mij gereserveerd.

Uiteindelijk werd mijn bed gebracht waarmee ik naar de o.k ging, gelijk kreeg ik het ziekenhuis jasje aan. Ik zei die vriendin gedag en werd naar boven gereden, toen ik daar aan kwam werd er gelijk gezegd dat er toch iets tussen was gekomen. Ergens had ik een soort van opluchting maar ook een soort frustratie want nu moest ik toch nog langer wachten. Terwijl ik werd gereden op mijn wacht plek, merkte ik dat mijn emoties weer aangewakkerd werden. Terwijl ik daar snikken lag, liepen er steeds verschillende verpleegkundige langs m’n bed. Terwijl ze langs liepen keken ze me aan en lachte naar me. Ze hadden niet door dat ik daar met dikke traan ogen lag en snikkend voor me uit keek. Uiteindelijk kwam de verpleegkundige aan mijn bed die daarvoor al met mij bezig was, ze kwam mijn antibiotica weg halen. Terwijl ze me aan kijkt vraagt ze of het gaat, nou ze hoefde haar zin niet af te maken. Want terwijl ik haar aan kijk beginnen de tranen nog meer over mijn gezicht te rollen. Ze vraagt gelijk of er nog iemand voor me in het ziekenhuis is, ik knik nee. Op dat moment zegt ze vind je het goed als ik bij je kom zitten. Dit was zo lief ze heeft 30 min bij me gezeten en mijn verhaal aangehoord. Na die 30 min kwam er een andere verpleegkundige langs om te zeggen dat het nog wel even zou duren. Dat ik daar mocht blijven of dat ik ging wachten in de kamer waar ik die nacht zou doorbrengen, het was namelijk al 22:00.

Toen ik bij mijn kamer kwam , kwam de gynaecoloog ons al tegemoet met de mededeling dat ik pas de dag erna geholpen zou worden. Dit omdat het anders best laat zou worden, dus kon ik mijn man vertellen dat het nog even ging duren en dat ik die nacht in het ziekenhuis moest blijven. Samen met zijn vader en die vriendin van mij kwamen ze nog even bij mij langs, ik was blij dat ik ze even zag. En ik baalde ergens wel dat ik daar moest slapen maar wist ook dat het wel goed was dat ik even een nachtje in het ziekenhuis was. Vooral omdat ik overdag zo enorm veel pijn had.

Die volgende dag werd ik om 9:00 geholpen, de behandeling is goed gegaan. Later zag ik pas dat de gynaecoloog die mij had geholpen zelf zwanger was, dit schrijf ik niet omdat ik het erg vind maar meer dat dit me heel gek lijkt voor haar. In die avond ging ik pas naar huis omdat mijn bloeddruk best laag bleef. Tja hoe het nu met mij/ons gaat, ik heb de afgelopen dagen veel gehuild en dat zal ook even zo blijven. Ik ben weer aan het werk, wat voor sommige gezien kan worden als afleiding. Maar ik ga gewoon aan het werk omdat het even niet anders is, mijn werk vind ik gelukkig ook nog steeds heel leuk. Thuis ga ik gewoon zo veel mogelijk ontspannen…. Mijn man en ik praten er over maar voor mij is praten over mijn gevoel , bijna net zoals iedere dag ademen…

Dag kleintje je zit voor altijd in ons hart en daar zal je voor altijd blijven! Hopelijk verschijnt er een keer een blog online over mijn zwangerschap dat zal eindigen in een prachtige geboorte…

4 thoughts on “Ik dacht dat ik het ergste had gehad…

  1. Ooo man man man… Ik zit hier met tranen aan de eettafel. Wat een nachtmerrie…. Vind het zo vreselijk voor jullie, en zo oneerlijk! Meer kan ik niet zeggen 😥

    Heel veel knuffels en liefs,

    X

Leave a Reply to Femke Lammers Cancel reply

Your email address will not be published.