Zijn ziekte is allemaal nog zo onzeker,wat gaat het ons nog brengen…

Wat gaat zijn ziekte ons nog allemaal brengen, alles is nog enorm onzeker. Ik sta hier wel bij stil, maar ik probeer dit niet iedere keer te doen. Het kost enorm veel energie en ergens moet ik die energie verspreiden, ik heb die energie ook gewoon nodig om de andere dagelijkse dingen te doen.

Het lastige aan zijn ziekte is , dat we niet weten wat het verloop is blijft het nu zoals het is. Gaat hij langzaam achteruit of juist snel achteruit… Soms ben ik op zoek naar een bepaald houvast, maar hoe kan je aan iets vast houden wat nog zo onbekend is. Soms ben ik ook boos, boos omdat ik voor hem heb gekozen en niet voor die ziekte. Maar ja helaas kies ik voor hem krijg ik die ziekte er ”gratis” bij. Ook hebben mijn man een paar jaar geleden gesprekken gehad over ons, soms zei m’n man dan ook ga maar verder zonder mij . Zoek maar iemand die gezond is waar mee je oud kan worden…. 8,5 jaar geleden koos ik voor HEM , ja ik wist niet dat dit onze toekomst zou zijn. Maar wie weet dat wel als je met iemand trouwt en je trouwt in voor en tegenspoed, ja en dit is onze tegenspoed. 

Mijn gevoelszintuigen zijn wel enorm versterkt sinds de laatste jaren. Ik bedoel daar mee, dat als ik merk dat hij verkouden is of ziek wordt dat we sneller de huisarts bellen. Dit is gekomen na zijn ziekenhuis opname, hier heb ik eerder een blog over geschreven. Mijn man heeft 2 jaar geleden een dubbele longontsteking gehad, als ik 1 dag later was geweest met het bellen van de dokter had hij er waarschijnlijk niet meer geweest. Dus sindsdien zijn mijn zintuigen heel erg aangescherpt…

Een paar weken geleden sliep ik niet heel goed, want zelfs ‘s nachts sta ik aan. Als ik hem hoor hoesten of ik hem uit bed hoor gaan dan luister ik wel of alles goed gaat. Ik was op zich nooit echt een vaste slaper dus ik was vaak snel wakker van bepaalde geluiden. Maar ik sta de laatste jaren nog meer op scherp. 

Dit is ook ergens precies de reden geweest dat ik het schrijven van blogs wilde starten, het delen van ons verhaal op instagram. Want wij zijn heus niet de enige die hier mee rondlopen. Misschien kan ik hiermee iemand een soort van ”houvast” geven, steun, erkenning.

Vaak ben ik ook in de nacht veel wakker door de ziekte van mijn man, het lastige is soms heeft hij in de nacht veel krampen. Zulke erge krampen dat hij er wakker van wordt, je zou het misschien kunnen vergelijken met de groeipijn die je vaak als kind hebt. Of als je de hele dag heb gewinkeld en van hop naar her hebt gelopen en je daar last van heb als je stil zit/ligt. Of als je even een dag goed hebt gesport… Hij kan er helaas niks aan doen dat ik er wakker van wordt, ik ben nou eenmaal een hele lichte slaper. Vaak kiest hij er dan voor om beneden te slapen;” ja kan jij beter slapen, want jij moet morgen werken” zegt hij dan. Zo lief maar ook niet leuk, hallo we zijn getrouwd dan ”hoor” je gewoon naast elkaar in bed te liggen.

Als wij uit eten gaan is het soms wel eens lastig als mijn man bijvoorbeeld naar het toilet moet, ik moet dan vaak mee want hij komt daar niet alleen. Veel restaurants zijn er niet goed op ingericht, vooral op Hoog Catharijne in Utrecht is het vaak lastig. Veel restaurants hebben op het middenplein geen toilet en kan je gebruik maken van de algemene toilet van het winkelcentrum. Op zich natuurlijk geen probleem om te gaan, alleen als we dan net iets te drinken of eten hebben besteld.. Dan is het soms heel lastig om alles zo achter te laten. Zo was het in Arnhem (waar we met nieuw jaar waren) ook een uitdaging om een toilet te vinden. Veel restaurants daar hadden een trapje bij de ingang of zo in gebouwd dat je met een rolstoel niet makkelijk er doorheen kan. Of kom je bij het toilet waar het gangetje zo smal is dat je daar niet doorheen komt.

Maar ondanks alles blijven we allerlei uitjes doen, want als je het niet probeert weet je ook niet of het lukt….

-x-