Huisje Boompje Handicap

De angst om jou te verliezen….

Tja wat moet je met het angstige gevoel als je even stil staat bij de gedachten dat ik mijn man zou verliezen, het is nu totaal niet aan de orde… Maar toch het doet wel wat met me, vooral als ik weer even denk aan het moment in die hotelkamer… Het is een gedachten die ik niet liever opnieuw afspeel in mijn gedachten, niemand weet wanneer je einde nadert. Ja alleen de mensen die ernstig ziek zijn en geen kans meer hebben op genezing. Maar niemand kan mij op een papiertje geven hoe wij er over 2 jaar bij zitten, misschien net zoals het nu is. Maar het kan ook helemaal anders zijn, het is zo stom dat we het verloop niet weten van deze kutziekte. Sorry voor me scheldwoord, maar het kan me echt boos maken..

Ja we weten ergens wel dat hij aan een longontsteking kan overlijden, dat moment hebben we helaas een paar jaar geleden diep in de ogen gekeken. Maar er is nergens een verloop van deze rot aandoening, we kunnen samen oud worden of niet… Niemand zal het ons kunnen vertellen, gelukkig is hij nu redelijk stabiel en kan hij nog veel zelf. Maar zal er ook een moment zijn dat ik hem bij alles moet helpen, zal er een moment komen dat ik minder moet gaan werken om hem thuis te helpen, zal er een moment komen dat hij uit huis moet om in een verpleegtehuis te gaan wonen…

Een heleboel vragen en helaas krijg ik nergens nu direct antwoord op. Toen wij een paar jaar geleden te horen kregen dat wij via een traject voor onze kinderwens konden gaan. Wilde we er zo snel mogelijk mee starten in eerste instantie vanwege zijn moeder, zodat ze nog mee kon maken dat ze er weer een kleinkind bij kreeg. Want ergens voelde ik op een gegeven moment dat ze niet lang meer bij ons zou blijven…. Maar helaas dit zal ze niet meemaken, daarna had ik zoiets van dan voor m’n man. Nu kan hij nog zoveel mogelijk van alles met z’n kind doen, want we weten niet hoe het er in de toekomst uit zal zien.

Ik wil dat hij nog zo veel mogelijk met zijn zoon of dochter kan doen, dat hij het zelf naar bed kan brengen. Met z’n kind buiten kan zijn , hij droomt er namelijk van dat hij een zitje kan aanschaffen voor op zijn scootmobiel. Nou dat zal toch fantastisch zijn als hij dit nog allemaal zou kunnen, ik zie hem al rijden glimlach van oor tot oor…

Gelukkig gaat hij ieder jaar naar het ziekenhuis voor een check en daar bedoel ik mee, hij krijgt dan een soort van apk. En dit word dan genoteerd zodat ze het verloop kunnen zien, of het achteruit is gegaan of dat het stil staat. En het is natuurlijk het beste als het stil staat, beter word het helaas niet tenzij er een wonder gebeurd… En dat hopen we natuurlijk ergens wel, ik geloof dat een ieder die ziek is hoopt op genezing… Ook zijn ze al jaren bezig met een medicijn voor de ziekte van mijn man, niet om het te genezen maar om het dragelijker te maken. Dat hij bijvoorbeeld kan lopen zonder hulpmiddelen, bepaalde dingen wat dragelijker voor hem worden. Maar ze zijn hier nog steeds mee bezig…

Ook is het besef en die angst wel aanwezig, probeer ik niet hier dagelijks mee bezig te zijn. Want hij is er gewoon nog en we proberen iedere dag er toch een soort van feestje te maken, helaas is dat niet meer zo veel buiten de deur maar zoeken we dingen in en rond om het huis…. Want pluk te dag je weet nooit wanneer het je laatste zal zijn….

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *