Huisje Boompje Handicap

De “veilige” cocon tijd is voorbij en nu…

Vorige week ben ik weer begonnen op mijn werk, wauw wat heb ik die nacht slecht geslapen. Continu onstonden er allerlei verhalen in m’n hoofd, ik was de hele tijd bezig met wat er allemaal wel niet kon gebeuren. Steeds was ik mezelf aan het geruststellen dat het wel goed kwam, ik kan je vertellen dat is best een uitdaging. Allerlei nare scenario’s speelde zich continu door m’n gedachten. Die nacht sliep ik te kort, iets wat totaal niet fijn is als je de volgende dag van 11:30:22:30 moet werken en ook nog in je herstel zit.

Ik heb het zelfs licht zien worden, af en toe viel ik die nacht wel inslaap maar om 4:00 dacht m’n lichaam zo je mag wakker worden. De avond ervoor had ik m’n collega een berichtje gestuurd om te vragen of ze buiten de deur een tasje wilde zetten met “beschermmiddelen”…. Zodat ik voorbereid de groep op kon, ik weet ook wel dat ik met de spullen die ze op m’n werk hebben niet volledig beschermd zal zijn. Maar ja ik moet iets, wat had jij gedaan? Ik kon ook blijven volhouden om niet naar m’n werk te gaan, maar voor hoe lang en ben ik mijn baan dan niet kwijt. Ik moet zeggen dat mijn man belangrijker is dan m’n werk, maar ja we hebben ieder maand ook nog de vaste lasten.

Ik weet in ieder geval wat ik zou doen als ik die miljoen zou winnen, ik zou een veilig en groot gelijkvloers huis laten bouwen. Ik zal vrijwilligerswerk gaan doen en iets voor mezelf beginnen. Maar ja helaas zijn het dromen..

Maar goed toen ik de volgende dag m’n auto parkeerde bij mijn werk begon m’n hard sneller te kloppen, en kwamen er weer allerlei gedachten in m’n hoofd. Man oh man wat kan zoiets je bezighouden.. Met lood in m’n schoenen stapte ik mijn werk binnen, ik had m’n handschoenen aan en een mondkapje voor. M’n collega nam wel heel lief de tijd voor me , ze stelde vragen hoe ik het weer vond om daar te zijn. Het is wel ontzettend fijn met de collega’s die ik om me heen heb, ze stellen me gerust en nemen de tijd om naar me verhaal te luisteren.

M’n eerste dag was wel ontzetten vermoeiend , je bent de hele dag bezig met afstand houden en met de spullen die ik aan heb om te ”beschermen”. Om de zoveel uur verwisselen van mondkapje, ook zo nu en dan verwisselde ik van handschoenen. Ik had zelfs m’n eigen brood, beleg en glas mee.En als ik servies van m’n werk pak , maak ik het of nog een keer schoon of ik pak het zelf schoon uit de vaatwasser. Ja misschien is het overdreven, maar ik doe er alles aan om niet besmet te raken.

En ja en dan is je werkdag voorbij en ga je weer naar huis, nou dat vond ik eigenlijk het lastigste van het hele verhaal. Want ja het virus is onzichtbaar niemand weer of hij/zij besmet is, niemand weet of hij/zij het bij zich draagt. Maar een andere optie had ik niet… Dus bij thuiskomst ging alles uit, al m’n kleding deed ik uit in de gang en het ging direct de wasmachine in. Zodat ik die direct kon aanzetten zonder daar nog aan te zitten. En ik ging direct onder de douche om van alles van me af te wassen. Hoe fijn is het dat je dan onder de douche kan met de douchegel die je vorig jaar had gebruikt op vakantie(Mallorca) ja nu hoor ik je denken heb je deze tussendoor niet gebruikt. Nee ik had toen een mini flesje daarvan gekocht in Duitsland en deze geur was nog niet in Nederland. Tijdens het douche waande ik in dezelfde geuren als op Mallorca , die fijne vakantie ”onbezorgde” vakantie die we toen hadden.

Tja en nu heb ik in totaal 3 werkdagen gehad, de jongeren vonden het wel fijn dat ik er was. En een paar snapte ook goed dat ik mezelf beschermde en vonden het helemaal niet gek, ze moesten wel wennen. Die ander halve meter vinden ze nog steeds lastig , maar ze vinden het niet erg als ik ze er steeds op wijs. En nu ja nu ben ik weer terug op het werk en hoop ik dat het virus heel ver bij ons vandaan blijft….

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *