Deze hele situatie maakt me verdrietig…
Mijn hoofd zit niet stil, terwijl dat in mijn situatie eigenlijk wel beter is als die wat rust heeft. Maar ik merk dat deze situatie me bezig en scherp houdt. Ik zit thuis en heb een week de tijd om een oplossing te bedenken. Maar heb ik die dan ook, ik probeer van alles te bedenken maar veel dingen zijn niet haalbaar. In elke vorm wordt je bezig gehouden met het virus, je ontkomt er niet aan. Ik zit thuis waarvan een ander kan denken, ooh heerlijk. Maar in mijn geval is dat anders, ik ben bewust een paar maanden geleden niet volledig thuis gaan zitten. Ik houd veel van mijn man, maar soms moet ik weer even aarden.
En dat kan nu even niet want ik kan de deur niet uit, ik zocht mijn ontspanning in naar de stad gaan, theetje buiten de deur en m’n vriendinnen opzoeken. Maar ja dat is nu even anders en wandelen doe ik wel, maar dat heb je ook gauw weer gezien. Mijn man is daarom zo lief dat hij me in huis even een “in m’n eigen bubbel moment” geeft. Af en toe kijkt hij me dan met een lieve glimlach aan, en dat is fijn. Maar ja ik heb ook mijn verplichtingen op m’n werk, maar wat ik nu best een risico vind. Want ik maak lange dagen en ik kan zo het virus mee naar huis nemen, zonder dat ik het door heb.
En natuurlijk ik kan het ook oplopen in de supermarkt, maar ja daar ben ik maar +/- 10 min. En heb je ook zelf kassa’s waar je zelf je boodschappen kan afrekenen. Dit alles heeft me wel aan het denken gezet en doet me veel verdriet, want kan ik dit werk wel blijven doen. Iets waar ik enorm van geniet, tuurlijk kan ik ze af en toe wel achter het behang plakken. Maar wat een dankbare baan, vaak zijn het de kleinste dingen die mijn dag helemaal weer goed maken. Het geeft me voldoening, kracht, energie en hoe mooi is het dat ik “onderdeel” mag zijn van hun ontwikkeling. Vind m’n werk veel te leuk Moet ik dat dan allemaal opgeven… Want de gezondheid van mijn man staat op Nr 1 en wat is dan wel de geschikte baan…. Ik zou niet voor mezelf kunnen beginnen want dan moet ik zo’n grote buffer opbouwen dat ik nooit in de knoop kom.
Ook huil ik de afgelopen dagen best veel, ik probeer de juiste keuzes te maken. Maar ik weet niet hoe… Ergens voelt het ook dat ik me moet verdedigen, iets wat ik vaak heel lastig vind. Want ik wil andere niet teleurstellen, want ik sta er in deze situatie wel ”alleen” voor. Ook als ik de keuze maak om toch op mijn werk te zijn , zal ik er ook ”alleen” voor staan als Arjan besmet raakt met het virus.
Ook onze kinderwens kan ik niet op on hold zetten vanwege deze virus situatie. M’n verstand zegt veel momenten van de dag, misschien is het beter om even te stoppen, maar mijn verlangen in mijn hart zegt nee we gaan er voor. Dit ben ik, ik wil moeder zijn ik wil een gezin met mijn man. Dus je begrijpt de afgelopen dagen gaan mijn gedachtes alle kanten op. Ik wil m’n werk niet teleurstellen, ik wil mezelf niet teleurstellen en ik wil m’n man niet ziek maken.