Joehoe broedtijd is weer van start gegaan…….
Ja helaas ik moest er toch aan geloven, 12 iui’s verder waarvan ik 1 x zwanger werd. Ergens hoopte ik dat ik deze stomme hormonen niet nodig zou hebben. De vorige keer(dan praat ik over 5 jaar geleden) reageerde ik niet heel goed op de hormonen. Daar bedoel ik mee dat ik veel last had van bijwerkingen(hoofdpijn, snel moe), ook kwam ik behoorlijk aan.
Dus je snapt natuurlijk wel dat ik er enorm tegen op zag om te beginnen met spuiten. Ik heb in het verleden ook 1x op het randje gezeten van een overstimulatie, ik spoot toen wel met andere eenheden. En dronk ik waarschijnlijk niet genoeg, maar ik ben nu wel bewust bezig om genoeg te drinken en goed m’n rust te pakken.
Gelukkig hoefde ik geen prik les te volgen omdat ik in het verleden al deze route heb gehad. Mijn eerste echo voor dat ik mocht beginnen was in m’n menstruatie periode , ergens vond ik dat niet heel prettig. Ik voel me altijd heel vies als ik in mijn maandelijkse periode zit, heb jij dat ook altijd? Ergens hebben die vrouwen/mannen die dit werk doen dat misschien niet , dat ze bezig zijn met dat dit vies is..
Ook zat er deze keer een co-assistent bij , gelukkig een vrouwelijke want ik heb ook wel eens gehad dat het een jonge knul was van in de 20. En dat vond ik eigenlijk toch wat minder prettig.. Ik snap dat zij het ook moeten leren , maar hmmm vind het ergens toch wel ongemakkelijk. Het werd me wel gevraagd of ik er bezwaar tegen had, maar ik vond het ook wel ergens gek om nee te zeggen.
Een paar weken geleden had ik weer voor het eerst een follikel meting ze ging kijken of mijn follikel al gegroeid was. Ik weet van de vorige keer toen ik hormonen moest spuiten dat mijn follikels heel goed groeide. Dus ik maakte me ook geen zorgen dat ze niet goed zouden groeien, en daar lag ik weer. En wat haat ik die inwendige echo, hahaha jullie zullen wel denken. Hoezo haat je die, die zijn toch het zelfde als…, yup euuhh ja dit is gewoon anders. De arts beweegt dat ding alle kanten op, langs wegen die ik liever over sla…
Vanwege het coronavirus kon mijn man niet mee, ik vond het geen fijne gedachten om met hem in een ziekenhuis rond te lopen. Ik vond het ergens wel lastig , want dit is iets wat we samen doen. Maar tijdens m’n iui gingen we video bellen, ook de artsen vonden het leuk om hun gezicht te laten zien aan mijn man. Ze wilde steeds dat ik even het beeld naar hun draaide, ik ben blij dat dit kon zo was hij er toch een beetje bij.
Ergens vond ik het wel heel erg spannend, want dit zou zomaar voorlopig de laatste iui kunnen zijn. Vanwege het coronavirus zijn in veel ziekenhuizen en klinieken de fertiliteitsbehandelingen stil gelegd. En ja ik begrijp dat deze keuze is gemaakt, maar het maakt het niet makkelijker. En ik snap ook dat mocht je zwanger raken het nu ook niet een hele fijne periode is om zwanger te zijn. Maar als je als vrouw naja als man en vrouw al zo lang hebt gewacht , zullen sommige zeggen ; ”wat het uitmaakt om nu ook te wachten”. Nou dat maakt veel uit!! Wat zeg je tegen jezelf in zo’n periode, want weer zit je in een periode van onmacht en onzekerheid. Wat ik je mee wil geven als je dit leest en zelf ook in een kinderwens zit. Ga voor jezelf op onderzoek uit nu je niet ”fysiek” bezig kan zijn met deze wens. Probeer iets te zoeken wat je af kan lijden, ga met andere er over in gesprek. Want vaak helpt het om er met andere lotgenoten over te praten. Houdt van jezelf, maak je lichaam extra ready om het ongeboren kind extra welkom te heten als het moment daar is wanneer je weer mag starten……
