Hoe was het vanaf MIJN kant….

Hoi de meeste hebben waarschijnlijk al veel over mij gelezen. Maar ik ben Arjan de man van Meredith, ik ben nog net 1 maand 37 jaar. Ik zit al een aantal jaren thuis, maar voor ik de ziekte wet in ging werkte ik als beveiliger bij de rechtbank in Utrecht. Ik ben geboren in de Zaanstreek.

Graag wil ik jullie meenemen in ons verhaal wat het traject de afgelopen jaren met mij deed. Ik was vanaf het begin af aan best nuchter, maar vond het wel lastig dat mijn vrouw dit moest aan gaan vanwege mij. Want als ik niet ziek was , hoefde zij dit allemaal niet te doen. Maar na een paar jaar was het lastig om die nuchterheid vast te houden, het vreet aan me. En ik kan er niks aan doen, het voelt alsof het mij schuld is.

Als terug ga naar het begin van ons traject, stond ik vol achter onze keus om het ivf(pgd) traject in te gaan. Maar ook verteld de arts ons dat als dit niet zou lukken er nog een andere weg was. Deze weg was KID(kunstmatige inseminatie donor), maar hier moest ik niks van weten. Ik was hier heel negatief over, mijn vrouw keek hier anders naar. Maar stond achter mij keus dat we deze weg niet in gingen, maar ja zie nu een paar jaar verder. Ben ik er toch meer van gaan lezen en besloot ik mijn vrouw te vertellen dat ik toch de weg in wilde van het KID.

Ergens was het verlangen groter voor een gezin met mij vrouw dan de manier waarop mij vrouw zwanger zou worden. Want ondanks dat het kind niet mij genen krijgt ben ik wel dankbaar dat het wel de genen krijgt van de persoon waar ik zielsveel van hou. En ergens voelde ik ook een beetje de drang om mijn achternaam door te geven. Klinkt misschien heel ouderwets maar mijn vader is enorm trots dat hij ook nog een zoon kreeg. Want mijn ouders hebben drie kinderen waarvan 2 meiden.

Iedere keer als mijn vrouw tijdens een traject toch ging menstrueren voelde dit als enorme domper. Ik voelde me machteloos , probeerde mijn verdriet weg te stoppen. Maar ik ben ook niet iemand die makkelijk over mijn gevoel praat. En vaak als ik alleen was, ging ik malen en liet ik mijn verdriet toe. Ergens was het ook lastig omdat mijn vrouw ook alles letterlijk voelde, ik kon alleen doelloos vanaf de zijkant mee kijken.

En toen die ene dag dat mijn vrouw naar boven kwam , eens met broodjes en koffie ik snapte niet zo goed waarom ze dat in eens kwam brengen. Dit is niet iets wat wij standaard doen, een beetje moppert openende ik ook het cadeautje wat ze er bij had gelegd. En toen ik zag wat er in het cadeautje zat, kon ik het niet geloven. Wordt ik vader , gaat het nu echt gebeuren. Ik was op dat moment enorm blij. En toen na een paar weken mijn vrouw ontdekte dat het niet goed was, leek het alsof de grond onder mijn voeten weg zakte. Maar ik ging toen weer in de overlevings- modus…

Maar na jaren teleurstellingen leer je er mee om gaan en leer je het verwerken. Maar ook blijf ik positief, bidden en hoop houden dat wij ons eigen gezin krijgen..

Bedankt dat jullie wilde lezen wat het met mij deed, ergens vond ik het wel lastig om mijn vrouw hierbij te helpen. Want ondanks dat ik er volledig achter sta dat zij over ons schrijft komt het nu extra dichtbij..