Huisje Boompje Handicap

Hoe vind je het vertrouwen weer in je lichaam, dat het de volgende behandeling niet uitloopt op een miskraam….

Ja hoe vind je die weer, ik hoor het bij verschillende vrouwen terug dat als ze weer opnieuw zwanger proberen worden na een miskraam. Dat ze de eerste maanden totaal geen vertrouwen hebben in hun lichaam. Of vrouwen die de gehele zwangerschap leven in angst, want hoe vind je het vertrouwen dat het deze keer gewoon goed verloopt.

Bij mijn laatste zwangerschap probeerde ik meteen niet stil te staan bij dit gevoel, ik wilde niet bezig zijn in angst. Omdat ik geloof ging ik juist het gevecht aan met angst, ik ging er over lezen. Ik wilde het niet uit de weg gaan omdat dat mij misschien slapeloze nachten zou geven. Gek eigenlijk he hoe ik het heb aangepakt, want de nachtmerrie kwam uit het ging gewoon weer mis. Maar ik wist dat die angst juist ook niet goed zou zijn, stress is namelijk ook niet goed voor het lichaam. Maar ja wat heeft er dan wel voor gezorgd dat het mis ging, hier kan ik op dit moment geen antwoord op geven. Ik krijg een bloedonderzoek om te kijken of er iets mis was, maar mijn gynaecoloog gaf al aan door het stellen van bepaalde vragen dat het bij mij waarschijnlijk gewoon domme pech was.

Het is ook echt geen fijn gevoel als je die weken continu in angst moet zitten, je bent het vertrouwen kwijt in je lichaam. Want ja bij biologie vertelde ze vroeger hoe baby’s ontstaan, dat vrouwen menstueren, dat mannen een natte droom kunnen hebben. Maar er werd je niet verteld dat een zwangerschap ook uit kan lopen op niks, je een miskraam krijgt of een stil geboorte mee maakt. En hoe ver je ook bent die enorme pijn is verschrikkelijk….

Maar hoe ga je het gevecht met jezelf aan om dat vertrouwen weer te vinden en er in te geloven dat je volgende zwangerschap goed gaat. Hoe ga je genieten van die periode, zonder iedere keer naar het toilet te gaan om te kijken of je niet bloed.

Ik sprak laatst een vriendin die in de zelfde situatie zit als waar ik in zit, ook zij heeft meerdere miskramen gehad. Ook zij probeerde weer zwanger te worden via een medisch traject. Ook zij worstelt nog iedere dag dat ze in angst zit en dus bang is dat het weer mis kan gaan. Ze zei toen ” ik moet er maar in vertrouwen”. Ik zei toen tegen haar dat ze niks moet, dat ze haar gevoel niet uit kon zetten. Moet je ook niet willen. En helemaal die angst uitzetten lukt niet, dat lukt niemand dat hebben we nou eenmaal in ons als mens. En je complete gevoel uit zetten heeft ook geen zin, want geloof mij die gaat er dan ooit een keer uitkomen wanneer het jouw niet uitkomt.

Maar hoe vind ik het vertrouwen weer in mijn lichaam, hoe ga ik de komende behandelingen niet leven in angst. Wat ga ik in mijn wachtweken doen en wanneer ik weer een positieve test in handen heb, dit vind ik nu heel lastig om te zeggen. Ik denk wel dat ik weer opnieuw de angst in ogen ga kijken, ik ga rust inplannen ik ga op zoek naar ontspannende activiteiten. Ik ga er over praten….. Maar ik ga ook proberen stil te staan dat ik na m’n wachtweken gewoon ongesteld kan worden……

Als je dit leest en je zit zelf in een traject, hoe ga jij om met deze angst? Of ervaar jij deze angst helemaal niet???

En voor lezers die angst hebben over andere onderwerpen, hoe ga jij daar mee om? Praat je hierover met andere?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *